Monday, February 12, 2018

ပစၥည္းေပ်ာက္ေဟာကိန္းမ်ား

ကြ်ႏု္ပ္ကုိယ္ေတြ႕ အဂၤ၀ိဇၨာ ပစၥည္းေပ်ာက္ေဟာကိန္း

        (၃၀.၅.၀၆) ၊ အဂၤါေန႕ ၊ ည (၈း၃၀) နာရီ။
          အျပင္မွာ မုိးေတြက ျပင္းထန္စြာ သည္းႀကီးမည္းႀကီးႏွင့္ ရြာသည္။ မုိးရြာသံမ်ားႏွင့္အတူ လွ်ပ္စီး တစ္ခ်က္လက္ကာ မုိးႀကိဳးပစ္လုိက္သည့္အသံသည္ ကြ်ႏု္ပ္၏ နားတြင္းသုိ႕ အတားအဆီးမရွိ ၀င္ေရာက္ လာသည္။
          ကြ်ႏု္ပ္သည္ (၂၀၀၂)ခုႏွစ္ ေဗဒင္သင္တန္းတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကုိယ္တုိင္ သင္တန္းသားမ်ားႏွင့္ အေမး အေျဖျပဳလုပ္ထားေသာ မွတ္တမ္းမ်ားကုိ ျပန္လည္စစ္ေဆးေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ထက္လွ်ပ္စီးတစ္ ခ်က္သည္ ကြ်ႏု္ပ္၏ အိမ္ေရွ႕တစ္ခါး၀မွ အိမ္အတြင္းထဲသုိ႕ ၀င္းခနဲလာရာ ကြ်ႏု္ပ္သည္ လုပ္လက္စ အလုပ္ကိစၥမ်ားကုိ ခဏရပ္ကာ တုိင္ကပ္နာရီကုိ တစ္ခ်က္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ (ည ၈ း၄၅)နာရီ။
          ထုိအခ်ိန္တြင္ ေလာကတအားတုိက္လုိက္သျဖင့္ အိမ္ေရွ႕တံခါးမွာ ၀ုန္းခနဲ႕ျဖစ္သြား၍ ကြ်ႏု္ပ္၏ မ်က္လုံးအစုံတုိ႕မွာ နာရီကုိၾကည့္ေနရာမွ အိမ္ေရွ႕သုိ႕ ရုတ္တရက္ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိရာ
          ''ဟာ ---- ဘာႀကီးလဲဟ''
          အိမ္ေရွ႕တြင္ လူတစ္ေယာက္သည္ တစ္ကိုယ္လုံး မုိးမ်ားရႊဲရႊဲနစ္ေအာင္ စုိေနသည္ကုိ ေတြ႕လုိက္ ရသည္။ ကြ်ႏု္ပ္သည္ စာမူမ်ားကုိ ကပ်ာကယာသိမ္းလုိက္ၿပီး -
          ''ေဟ့ --- ဘယ္သူလဲကြ''
          ထုိလူမွ ''ကြ်န္ေတာ္မွ ဆရာ''
          ''ကြ်န္ေတာ္ဆုိတာ ဘယ္သူလဲကြ ၊ ညႀကီးမုိးခ်ဳပ္''
          ''ေအာင္၀င္းပါ ဆရာ''
          ''ဟာ --- ကုိေအာင္၀င္း --- ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ မုိးေတြ ဒီေလာက္ရြာေနတာ ဘာကိစၥရွိလုိ႕လဲ''
          ''ကြ်န္ေတာ္ ---- ဟုိ''
          ''ေဟ့လူ --- ခင္ဗ်ား  ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ ၊ အိမ္ေပၚတက္ခဲ့ေလဗ်ာ''
          ''မတက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး ဆရာရယ္ ။ ဆရာ့ကုိ အကူအညီ တစ္ခုေတာင္းခ်င္လုိ႕ပါ။ ညေနက ကြ်န္ေတာ့္စက္ဘီးေပ်ာက္သြားလုိ႕''
          ''ေဟ--- ဟုတ္ရဲ႕လား ၊ ကုိေအာင္၀င္းရာ''
          ကြ်ႏု္ပ္သည္ ကုိေအာင္၀င္း၏ စက္ဘီးကုိ ခဏခဏျမင္ဖူးေနေသာေၾကာင့္ ထုိသုိ႕ျပန္ေမးလုိက္ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သူ႕စက္ဘီးသည္ ဂ်ပန္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ စိတ္ႀကိဳက္ဆင္ထားရာ ကာလတန္ဖုိးအားျဖင့္ ႏွစ္သိန္းေလာက္တန္သည္။
          ''ေျပာပါဦး ကုိေအာင္၀င္း ---- ဘယ္လုိကေန ဘယ္လုိျဖစ္တာတုန္း''
          ''ကြ်န္ေတာ့္အျပစ္ပါ ဆရာရယ္ ---- ညေနတုန္းက ဆရာနဲ႕ ကုိသက္ေ၀ ထုိင္စကားေျပာေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြမ္းယာသြား၀ယ္ေနတာ ကြမ္းဆုိင္က ျပန္ထြက္ေတာ့ စက္ဘီးကုိေမ့ၿပီး အိမ္ကုိ ဒီ အတုိင္း ေျခက်င္နဲ႕ပဲ ျပန္သြားမိတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း သတိမထားမိဘူး။ ေနာက္ ကုိသက္ေ၀ ကလည္း ဆရာ့ဆီကအျပန္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကုိ ၀င္လာၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ထုိင္စကားေျပာလိုက္တာ ည (၇း၀၀)နာရီ ေက်ာ္သြားတယ္။ ည (၈း၀၀)နာရီေက်ာ္ေလာက္ ရွိမယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္တူေလး အိမ္ကုိ လာေတာ့ ဦးေလး ---- ကြ်န္ေတာ့္ကုိ စက္ဘီး ခဏငွားပါ။ ကြ်န္ေတာ္ အျပင္သြားစရာကိစၥရွိလုိ႕ ဆုိေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္ေစ်းထဲမွာ စက္ဘီးေမ့က်န္ခဲ့မွန္း သိေတာ့တယ္။
          ကြ်ႏု္ပ္လည္း ကုိေအာင္၀င္း၏ အျဖစ္အပ်က္ကုိ နားေထာင္ရင္း လက္မွ နာရီကုိ လွည့္ၾကည့္လုိက္ သည္။
                   အဂၤါေန႕ ည (၈း၅၅)နာရီ
                  
          ဘယ္ႏွစ္နာရီထုိးၿပီလဲ ဆရာထြဋ္ ---- ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တနဂၤေႏြခ်ိန္ျဖစ္ေန တယ္။ တနဂၤေႏြခ်ိန္မွာ အဂၤါနံစက္ဘီးက ပ်က္/ထြက္ ေနရာေရာက္ေတာ့ မိန္းမေရ ---- တုိ႕စက္ဘီး ေတာ့ေပ်ာက္ၿပီလုိ႕ ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမကုိ ေျပာလိုက္တယ္။
          ၅
          ၂
          ၆
          ၁
          ၄
          ၀
          ၃ (စက္ဘီး) ပ်က္/ထြက္
          အဲဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ကုိေအာင္၀င္း ---- ရွင့္သေဘာနဲ႕ ရွင္ဆုံးျဖတ္မေနနဲ႕၊ ရွင့္ဆရာကုိ သြားေမးလုိက္ဦးဆုိုလုိ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆရာ့ဆီကုိ ညတြင္းခ်င္းထြက္လာခဲ့တာ။
          ကြ်ႏု္ပ္သည္ ကုိေအာင္၀င္းေျပာသမွ် စကားမ်ားကုိ အစအဆုံး နားေထာင္ၿပီး ၿပဳံးလုိက္မိပါသည္။
          ''ကဲ ကုိေအာင္၀င္း ၊  ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ လုိက္ခဲ့မယ္။ ခင္ဗ်ား စက္ဘီးမေပ်ာက္ဘူး။ ေစ်းထဲ မွာပဲ ရွိတယ္''
          '' ဟာ --- ဆရာကလည္း စက္ဘီးက ပ်က္/ထြက္ေနရာကို ေရာက္ေနတာ ေစ်းထဲမွာ ရွိပါဦး မလား''
          ''ကဲပါ ---- ကုိေအာင္၀င္းရယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာတာကုိသာ လုပ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ ေစ်းထဲကုိ သြားၾကမယ္။ ဟုိက်ရင္ ခင္ဗ်ားလုိခ်င္တဲ့အေျဖကုိ ရမွာပဲ''
          ကြ်ႏု္ပ္သည္ မုိးကာႏွင့္ ဦးထုပ္မ်ားကုိ ေဆာင္းလုိက္ၿပီး စက္ဘီးကုိ ၿခံထဲမွ တြန္းထြက္လာခဲ့သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ေနာက္မွ ကုိေအာင္၀င္းလည္း ကေသာကေမ်ာႏွင့္ လုိက္လာၿပီး -
          ''ဆရာ''
          ''ေဟ -- ဘာလဲကြ''
          ''အခ်ိန္ကုိလည္း ၾကည့္လုိက္ဦးေနာ္ ။ (၉း၀၀)နာရီထုိးဖုိ႕ (၅)မိနစ္ပဲ လုိေတာ့တယ္။ အျပင္မွာ ေမွာင္ေနၿပီ။ မုိးေတြကလည္း တအားသည္းေနတယ္''
          ''ဟာ ---- ကုိေအာင္၀င္းကလည္း ၊ ဘာလဲ ခင္ဗ်ားက စက္ဘီးကုိ ျပန္မလုိခ်င္ေတာ့ဘူးလား''
          ''ဟဲ --- ဟဲ လုိခ်င္တာေပါ့ ဆရာရယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဆရာ့ကုိ အားနာ ----''
          ''ေဟ့လူ --- ေတာ္ --- ေတာ္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားမွာ အားနာတာေတြဘာေတြ လာလုပ္ မေနနဲ႕ သြားၾကမယ္''
          ႏွစ္ေယာက္သား စက္ဘီးတစ္စီးႏွင့္ မုိးထဲေလထဲတြင္ ေစ်းဘက္သုိ႕ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ေစ်းဆုိေပမယ့္လည္း ကြ်ႏု္ပ္တုိ႕ေသာေနေသာအိမ္ႏွင့္ သိပ္ေတာ့မေ၀းပါ။ ကြ်ႏု္ပ္ေနထုိင္ေသာ မိဂသီလမ္း (၂၀)မွ တည့္တည့္နင္းသြားၿပီး ဘရဏီလမ္းသို႕ေရာက္လွ်င္ ေစ်းသုိ႕ေရာက္ၿပီျဖစ္သည္။
          ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္တြင္ ေဟမ၀န္ေစ်းသည္ ယခင္က (၁၀)ရပ္ကြက္ေစ်းဟူ၍ ေခၚၾကၿပီး အလြန္စည္ကားေသာ ေစ်းတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
          မုိးကပုိ၍ သည္းလာသည္။ ဘရဏီလမ္းထိပ္တံတားသုိ႕ အေရာက္တြင္ --
          ''ဆရာထြဋ္ --- တနဂၤေႏြတုိင္မွာ စက္ဘီး ပ်က္/ထြက္ ေနရာကို ေရာက္ေနတာ ဆရာက ဘာျဖစ္လုိ႕ အဲဒီလုိ မူလေနရာမွာပဲ ရွိတယ္လုိ႕ တပ္အပ္ေျပာရတာလဲ''
          ''ေၾသာ္ ---- ကုိေအာင္၀င္းက ဒီကိစၥကုိ အရမ္းသိခ်င္ေနတာကုိး။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပမယ္။ ေန႕တုိင္က ဘာတုိင္လဲ''
          ''အဂၤါေန႕ဆုိေတာ့ ယာယီတုိင္ပါဆရာ''
          ''ယာယီတုိင္က ေရြ႕လ်ားမႈကုိ ျပေနတယ္။ ခင္ဗ်ားစက္ဘီးက အိမ္မွာမရွိဘူး။ အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီးမွ ေစ်းေရာက္ေတာ့ ယာယီသေဘာနဲ႕ စက္ဘီးကုိရပ္တယ္။ အခါတုိင္က တနဂၤေႏြတုိင္ဆုိ ေတာ့ ေရြ႕လ်ားမႈမရွိေတာ့ဘူး။ ေစ်းမွာပဲ ဂိတ္ဆုံးသြားတယ္။ ဆက္ၿပီး မေရြ႕ မေျပာင္းေတာ့ဘူး။
          ၀                 ၅
          ၄                 ၂
          ၁                 ၆
          ၃                 ၁
          ၆                 ၄
          ၂                 ၀
          ၅                 ၃
          (ယာယီတုိင္)   (နဂုိတုိင္)
          ပထမ ေရြ႕တယ္၊ ေနာက္ မေရြ႕ဘူး။ အကယ္၍ ခင္ဗ်ားလာတဲ့ အခ်ိန္က ယာယီႏွစ္ထပ္ဆုိရင္ စက္ဘီးေပ်ာက္သြားၿပီ။
          နဂုိႏွစ္ထပ္ဆုိရင္ အိမ္ကေနေတာင္ စက္ဘီးက ေနရာမေရႊ႕ဘူး။ နဂုိယာယီဆုိရင္ ရွာရခက္မယ္။ ျပန္ေတြ႕ရင္ေတာင္ ေငြကုန္မယ္။ ခု--- ခင္ဗ်ား စက္ဘီးေပ်ာက္တဲ့အခ်ိန္က ယာယီ၊ နဂုိဆုိေတာ့ စက္ဘီး ျပန္ရမယ္။ အဂၤါနံက ႀတိရန္းမွာ ရပ္တည္ေနေတာ့ လႈပ္ရွားမႈေတာ့ရွိမယ္။ နဂုိတုိင္မွာ လႈပ္ရွားမႈရွိရင္ ေစ်း ထဲမွာရွိမယ္။ဒါေပမဲ့ ေနရာေရြ႕သြားၿပီး။ ေစ်းေခါင္းရုံး (ဒါမွမဟုတ္) ေစ်းမိေစ်းဖရုံးခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သြားၾကည့္ရလိမ့္မယ္။
          ႏွစ္ေယာက္သား စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေစ်းနားသုိ႕ ေရာက္လာၾကသည္။ ေစ်းတံခါးပိ္တ္ထား သျဖင့္ အထဲသုိ႕၀င္လုိ႕မရ ေဘးဘီကုိ ၾကည့္လုိက္ရာ ေစ်းေစာင့္ ကုိထြန္းထြန္းအား သြားေတြ႕သည္။
          ''ကုိထြန္းထြန္း --- ကုိထြန္းထြန္း''              
          ကြ်ႏု္ပ္က ခပ္အုပ္အုပ္အသံျဖင့္ လွမ္းေခၚလုိက္ရာ -
          ''ဟာ -- ဆရာထြဋ္ ၊ ညႀကီးမုိးခ်ဳပ္ ဘာလာလုပ္တာလဲ ၊ ေနာက္ကပါလာတာ ငံျပာရည္ဆုိင္က ကုိေအာင္၀င္းႀကီး မဟုတ္လား''
          ''ဟုတ္တယ္ ကုိထြန္းထြန္းေရ၊ ကုိေအာင္၀င္း တစ္ေယာက္ ေန႕လယ္က ကြ်န္ေတာ့္ဆုိင္မွာ လက္ဖက္ရက္ေသာက္ရင္း စကားေျပာေနတာ နည္းနည္းအခ်ိန္ၾကာသြားတယ္။ အဲဒါ အိမ္ျပန္ေတာ့ စက္ဘီးကုိေမ့သြားတယ္ေလ။ ခု---ညႀကီးမုိးခ်ဳပ္မွ စက္ဘီးေစ်းထဲမွာ က်န္ခဲ့မွန္း သိေတာ့မယ္''
          ကုိထြန္းထြန္းသည္ ကြ်ႏု္ပ္စကားဆုံးသည္ႏွင့္ တပည့္ေလးအား ---
          ''ေဟ့ ------ ေမာင္လွေအာင္ ၊ ေစ်းေခါင္းရုံးမွ သြားၾကည့္စမ္း ကုိေအာင္၀င္း စက္ဘီးက်န္ခဲ့လုိ႕တဲ့''
          ''ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ''
          ေမာင္လွေအာင္သည္ ေျပာေျပာဆုိဆုိ ေစ်းေခါင္းရုံးဘက္သုိ႕ ေျပးထြက္သြားသည္။ (၅)မိနစ္ေလာက္ ၾကာမယ္ထင္ပါသည္။
          ''ေတြ႕တယ္ ဆရာေရ ---- ေတြ႕တယ္၊ ညေနက ကုိထြဋ္တုိ႕ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ စက္ဘီး တစ္ဘီးက်န္ခဲ့တာေတြ႕လုိ႕ အဲဒီဆုိက္ (SIDE) က ၀န္ထမ္းေတြ ေစ်းေခါင္းရုံးကုိ ပုိ႕ထားတာ''
          ကုိထြန္းထြန္းမွ ''စိတ္ခ်ပါ ဆရာထြဋ္ --- ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ေစ်းမွာ က်န္ခဲ့လုိ႕ကေတာ့ အပ္တုိတစ္ ေခ်ာင္းမွ မေပ်ာက္ေစရဘူး။ ကဲ --- ေမာင္လွေအာင္ေရ ဆရာထြဋ္တုိ႕ စက္ဘီးကုိ ထုတ္ေပးလုိက္ပါကြာ''
          ''ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ''
          ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ကုိေအာင္၀င္း ႏွစ္ေယာက္သား ေစ်းေခါင္းရုံးမွ အဖြဲ႕မွ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၿပီး ျပန္ထြက္လာခ်ိန္တြင္ ည(၁၀း၀၀)နာရီ။
          မုိးကေတာ့ နည္းနည္းစဲသြားၿပီ။
          ''ကဲ --- ကုိေအာင္၀င္း ၊ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း စက္ဘီးျပန္ရၿပီဆုိေတာ့ စိတ္ေအးရၿပီေပါ့''
          ''ေနဦးေလ ဆရာထြဋ္ရဲ႕၊ လက္ဖက္ရည္သြားေသာက္ရေအာင္''
          ''ေဟ့လူ --- ခင္ဗ်ားတစ္ကုိယ္လုံး မုိးေရေတြရႊဲစုိေနတာ ထုိင္မေနနဲ႕ေတာ့။ မနက္က်မွ ေတြ႕ၾက မယ္။ အခ်ိန္ကုိလည္း ၾကည့္လုိက္ဦး။ ည (၁၀း၀၀)နာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ''
          ''ဟဲ --- ဟဲ --- ဟုတ္သားဘဲ ၊ ေမ့သြားလုိ႕ပါ ဆရာရယ္''
          ''ခင္ဗ်ားကေတာ့ဗ်ာ ၊ တကယ္ပဲ ေမ့ႏုိင္လြန္းတယ္။ ေတာ္ၾကာ အိမ္က မိန္းမကုိပါ ေမ့သြားဦးမယ္''
          ''ဟဲ --- ဟဲ ---- ဒါကေတာ့ ဘယ္ေမ့မလဲ ဆရာရယ္''
          ကုိေအာင္၀င္းသည္ စပ္ၿဖဲၿဖဲႏွင့္ စက္ဘီးေပၚတက္ကာ -
          ''သြားၿပီး ဆရာေရ --- ေက်းဇူးပဲ''

          ကြ်ႏု္ပ္သည္ မုိးထဲေရထဲ စက္ဘီးကုိနင္း၍ ထြက္သြားေသာ ကုိေအာင္၀င္း၏ ေနာက္ေက်ာဘက္ ကုိ မ်က္စိတစ္ဆုံးလုိက္ၾကည့္ရင္း ကြ်ႏု္ပ္၏ လက္ဦးဆရာ ဦးသန္း၀င္း၏ အဂၤ၀ိဇၨာတုိင္ပညာခန္းအား အႀကိမ္ႀကိမ္ ေလ့က်င့္ေပးမႈေၾကာင့္ '' ယခုကဲ့သုိ႕ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္သည္ကုိ စိတ္ထဲမွ ေတြးၿပီး ဆရာသခင္ ေက်းဇူးရွင္တုိ႕အား ပူေဇာ္ကန္ေတာ့္လုိက္မိပါေတာ့သည္။


No comments:

Post a Comment