Tuesday, March 27, 2018

ကၽြန္ေတာ္စာေရးဆရာဘ၀

က်ြန္ေတာ္ စာေရးဆရာဘဝ

ရြာေနေသာမုိးတုိ႕သည္ အျငိဳးႀကီးႀကီးနွင့္တစ္စုံတစ္
ေယာက္ကုိဂလဲ႕စားေျခေနသည့္အလား
ေျခလွမ္းတုိ႕သည္ မုိးနွင့္အတူ ခပ္ႀကဲႀကဲေလ်ာက္မိ
ေနပါသည္ ေဘးလြယ္အိပ္ႀကီးႀကီးတစ္လုံးမွာစာမူ
ေတြထည့္ျပီး စာအုပ္တုိက္မ်ားစြာကုိသြားခဲ႕မိတဲ႕
က်ြန္ေတာ္
"ထားခဲ႕ပါဆရာ လုိအပ္ရင္သုံးလုိက္ပါမယ္ဆုိတဲ႕''
ေခ်ြးသိပ္စကားမ်ားစြာနဲ႕ေပ်ာ္ေနခဲ႕ရတာလေတြကုိ
တမ္းတမ္းတတနဲ႕ရင္ေမာမိပါရဲ႕
လကုန္တုိင္း စာအုပ္အငွားဆုိင္ေတြမွာ ကုိယ့္စာမူ
ေလးပါလာမလားေျပးႀကည့္ရတာအေမာ
ပါလာတဲ႕ လဆုိရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကုိကုိယ္
ကေငြအကုန္ခံ လက္ဖက္ရည္တုိက္ျပီးစာမူေလးကုိ
လုိက္ျပရတာ သူတုိ႕ကလည္းလက္ဖက္ရည္ မ်က္
နွာနဲ႕ သည္းခံျပီးဖတ္ႀကရွာပါတယ္
တခ်ိဳ႕ စာမူတုိက္ေတြမွာ အယ္ခ်ဳပ္ေတြက စာေရးစရာ
ကုိထုိင္စရာေနရာမေပးဘူး လက္ပုိက္ျပီးသူတုိ႕ေရွ႕
မွာရပ္ေနရတယ္ ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္းဆရာလုိ
ဘဲ စာမူပါလာရင္ စာအုပ္တစ္အုပ္လက္ေဆာင္ေပး
တယ္ စာမူက ကုိ ၃၀၀၀ ေပးတယ္
စာမူတစ္ပုဒ္က စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝ
ပါဘဲ
ဒီလုိနဲ႕ ဂမၻီရနဲ႕ ပတ္သက္တဲ႕စာမူေတြမွာနာမည္ရ
တဲ႕စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႕တယ္
ဟုိတုိက္ကေရးခုိင္း ဒီတုိက္ကေရးခုိင္း
ေဗဒင္လုိင္းကုိကူးလုိက္ေတာ့လည္းစာမေရးျဖစ္ျပန္
ဘူး ဟုိတုိက္က ၆ လစာ ဒီတုိက္က ၄ လစာနဲ႕
ေဗဒင္ကိစၥေတြလည္း ေတာင္းပန္ရျပန္တယ္
ခုေတာ့ ကုိယ္ပုိင္လုံးျခင္းေတြေရးေနခ်ိန္ ဟုိတုန္းက
စာမူတုိက္ေတြကုိ လြယ္အိပ္ႀကီးနဲ႕သြားခဲ႕တဲ႕ပုံရိပ္
ေတြ ေတြးျပီးျပဳံးမိျပန္တယ္
ေႀသာ္ စာေရးဆရာဘဝ


No comments:

Post a Comment